تبلیغات
یادداشت‌های من - آیاتی گرانقدر از سوره الزمر (39)
یکشنبه 13 دی 1388

آیاتی گرانقدر از سوره الزمر (39)

   نوشته شده توسط: بهزاد    

أَلَیْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ

آیا خداوند برای (نجات و حفظ) بنده‏اش كافی نیست؟

سوره الزمر (39): 36

قُلْ حَسْبِیَ اللَّهُ عَلَیْهِ یَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ

بگو: خدا مرا كافی است، و همه متوكلان باید بر او توكل كنند.

سوره الزمر (39): 38

قُلِ اللَّهُمَّ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ عَالِمَ الْغَیْبِ وَالشَّهَادَةِ أَنتَ تَحْكُمُ بَیْنَ عِبَادِكَ فِی مَا كَانُوا فِیهِ یَخْتَلِفُونَ

بگو بار خدایا، اى پدید آورنده آسمان‌ها و زمین، اى داناى پنهان و پیدا، تو در میان بندگانت، در آنچه اختلاف داشته‏اند، داورى مى‏كنى.

سوره الزمر (39): 46

اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَیْءٍ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَیْءٍ وَكِیلٌ

خداوند خالق همه چیز است و حافظ و ناظر بر همه اشیاء.

سوره الزمر (39): 62